Marxismo, Heidegger, Ciencia e Kuhn: Análise Filosófica

A Posición do Socialismo Marxista sobre a Técnica no Século XIX

O pensamento socialista cría basicamente que a técnica, como base das máquinas, dos procesos produtivos industriais e como eixo do comercio, non era mala, senón que o malo era o sistema sociopolítico que a dirixía. Para o marxismo, a técnica presentaba unha dobre cara:

• Era positiva, pois servía para a loita que os seres humanos teñen establecida coa natureza a fin de potenciar a mellora das condicións de vida para o xénero humano.
• Presentaba tamén un cariz negativo porque axudaba ao poder establecido a manter na opresión e na miseria as clases sociais máis baixas, a maioría da xente.

A Opinión de Heidegger sobre a Técnica

Para Heidegger, a técnica non deixa de ser un modo de coñecemento que ten como fin transformar a realidade física en realidade artificial en proveito do home. Mediante a técnica, o home foi completando esta realidade artificial ata agochar baixo ela a realidade natural, a natureza exenta de toda modificación por parte do home. Ese agochamento afasta o home da súa auténtica realidade natural, instalándoo na mentira dun presunto hábitat, o medio artificial, que non constitúe o hábitat no que realmente o home poida sobrevivir.

Os Mitos da Ciencia

O profano toma contacto coa ciencia a través de libros ou a través das súas realizacións técnicas, o cal contribúe a dar unha falsa imaxe. A ciencia dos libros aparece xa feita, segura e indiscutible, como un saber perfecto, universal e necesario. As realizacións técnicas da ciencia indúcennos a crer no seu progreso. A ciencia, xa dende os gregos e en especial a partir do positivista Comte, ademais parece prometer a felicidade ao home e a resolución de todos os seus problemas. A ciencia reviste case todos os caracteres dunha relixión (só os filósofos e algúns científicos parecen non estar convencidos).

A Importancia de Thomas Kuhn na Filosofía da Ciencia

Thomas Kuhn, en 1962, publicou un libro que se fixo famoso: "A estrutura das revolucións científicas", no cal afirma que (quizais a ciencia non se desenvolva por medio da acumulación de descubrimentos e inventos individuais).

Para el, a ciencia é obra da comunidade de científicos e, para entrar nela, é preciso asimilar un conxunto de crenzas recibidas que profesa o grupo nun momento determinado. É dicir, (datos, problemas...) a todo isto é ao que Kuhn lle chama "paradigma". A comunidade de científicos traballa a partir dese paradigma, que conserva como un tesouro. As realizacións científicas que están dentro do paradigma constitúen a ciencia normal.

As anomalías co paradigma son rexeitadas como cuestións irrelevantes, daquela preséntase unha revolución científica. Copérnico, Newton, Lavoisier e Einstein están asociados a estes momentos revolucionarios. A ciencia progresa por medio de revolucións.