Literatura Galega de Posguerra: Exilio Interior e Narrativa

Autores do Exilio Interior (Posguerra Galega)

Autores que quedaron en Galicia pero non se expresaron polo medo ao franquismo.

Cómaro: pequena elevación de terreo (outeiro) ou terreo sen cultivar que bordea unha leira (lindeiro).
Describe a paisaxe que aparece personificada ao xeito do Hilozoísmo.

Triscos: petiscos, parte pequena de algo.
Recolle de Rosalía a preocupación pola dor e pola morte, e tamén o horror e a crueldade da guerra e da represión franquista.

Nimbos: tipo de nube ou auréola (círculo luminoso que arrodea a cabeza dos anxos/santos...).
Características de Nimbos
- Cantos á beleza da paisaxe galega ao estilo dos poetas latinos como Virxilio, por iso se lles coñece como neovirxilianos.
- Poesía marcada por unha fonda relixiosidade.
- Emprega a luz como símbolo de Deus ou da poesía, como un paraíso fronte á escuridade.

Referencias ao mundo sobrenatural: aparicións, premonicións, meigallos. Sucesos inexplicables da mitoloxía galega.

A Lus do Candil (inclúe relatos como "A caixa do morto" e "Os lobos"):
- Relatos ambientados na serra do Caurel.
- Catro fidalgos que van de caza vense obrigados por unha nevarada a permanecer xuntos preto do lume relatando historias fantásticas de aparecidos, de pesadelos, meigas, lobos...
- Estrutura sinxela: introdución, nó e desenlace.
- Recrea os contos orais mediante:
  - Uso da primeira persoa como narrador testemuña.
  - Frecuentes apelacións aos oíntes.
  - Vulgarismos propios da lingua oral.
Terra Brava, Contos da Solaina:
- Solaina: corredor ou balcón exterior con galería ou varanda, orientado de xeito que lle dá o sol gran parte do día.
- As persoas de autoridade (médicos, xuíces, boticarios ou mestres) analizan dende a razón os feitos sobrenaturais.
Contos da Néboa
Historias que Ninguén Cre