Gnoseoloxía: Teorías do Coñecemento de Platón e Aristóteles

A Gnoseoloxía: Estudo do Coñecemento

A gnoseoloxía é a rama da filosofía que estuda o coñecemento, o saber verdadeiro e como alcanzalo. Desde a antigüidade ata a actualidade, foi unha das disciplinas máis importantes, e nela desenvolvéronse distintas posturas filosóficas ao longo do tempo. Entre os principais representantes da gnoseoloxía antiga destacan Platón e Aristóteles.

A Teoría do Coñecemento de Platón

Platón distingue entre a opinión (doxa) e a ciencia (episteme), que corresponden ao mundo sensible e ao mundo intelixible, respectivamente. No mundo intelixible residen as ideas verdadeiras, mentres que no sensible só atopamos copias imperfectas. Dentro desta división, no mundo sensible sitúanse a imaxinación (eikasía) e a crenza (pistis), e no mundo intelixible, as matemáticas (diánoia) e a dialéctica (nóesis). Para Platón, alcanzar o verdadeiro coñecemento implica empregar a razón mediante un proceso dedutivo. Ademais, defende que as ideas xa están dentro de nós porque a nosa alma as coñecía no mundo intelixible, e podemos recordalas a través da reminiscencia e do diálogo filosófico.

A Visión de Aristóteles sobre o Coñecemento

Aristóteles, en cambio, rexeita a separación en dous mundos e defende que todo coñecemento está no mundo sensible. Para el, as cousas están compostas por materia e forma, seguindo os principios da súa metafísica. Considera que o coñecemento verdadeiro consiste en comprender o universal e non o particular, para o que utiliza o método da abstracción indutiva. Este proceso pasa por catro fases:

• Os sentidos, que captan a realidade;
• A memoria, que almacena as percepcións;
• A imaxinación, que as evoca;
• O entendemento, que permite chegar a unha visión colectiva da verdade.

A súa teoría baséase en extraer a esencia común dos individuos, eliminando as súas diferenzas particulares.

Comparación e Conclusión Final

Aínda que as súas teorías son distintas, tanto Platón como Aristóteles eran dogmáticos, pois defendían que se podía alcanzar un coñecemento absoluto. En conclusión, aínda que non estou de acordo co dogmatismo, a metodoloxía de Aristóteles paréceme máis acertada, xa que busca unha verdade baseada no colectivo, mentres que a visión individualista dificultaría o consenso.