Galileo Galilei: Pionero da Revolución Científica e o Heliocentrismo
Galileo e a Revolución Científica do Século XVII
A pesar de que a revolución científica do século XVII se iniciou con Copérnico, será Galileo Galilei quen desenvolva as consecuencias revolucionarias da obra daquel, achegando unha maior solidez na súa fundamentación xeométrica. O heliocentrismo copernicano presentaba importantes problemas no campo da física que Galileo trata de solucionar. O primeiro paso para fundamentar a súa física é superar a ontoloxía aristotélica para poder fundamentar unha nova física e cosmoloxía.
Primeiras Obras e Evolución do Pensamento
Na súa obra Xuvenilia, Galileo mostra aínda pouco coñecemento do sistema copernicano, argumentando a favor da tradición. No De Motu xa formula problemas que o sitúan no límite entre a teoría tradicional e o novo heliocentrismo. Así, conserva a distinción aristotélica entre mundo supralunar ou celeste e sublunar ou terrestre.
Diferenzas Fundamentais coa Física Aristotélica
- Negación do mundo sublunar de Aristóteles: Galileo rexeita a idea dunha distinción fundamental entre os reinos celeste e terrestre.
- Abandono da distinción aristotélica entre corpos pesados e lixeiros: Para Galileo, todos os corpos son graves. Esta afirmación representa o abandono da teoría aristotélica dos lugares naturais.
As Observacións Astronómicas Cruciais de Galileo
As observacións de Galileo co telescopio foron cruciais para a súa nova visión do universo:
- Observación da Lúa: A Lúa non é perfecta e áchase sometida ao desenvolvemento da luz similar ao da Terra, refutando a idea aristotélica da súa perfección inmutable.
- Estrelas e Planetas: Os planetas aumentaban o seu tamaño ao miralos máis preto ata parecer discos redondos. As estrelas, no entanto, non aumentaban nin a forma nin o tamaño, o que suxería a súa enorme distancia.
- Os Planetas Mediceos: Galileo denominou «planetas mediceos» os catro satélites errantes de Xúpiter (hoxe coñecidos como lúas galileanas), demostrando que non todos os corpos celestes orbitaban a Terra.
- Fases de Venus: Durante días a súa figura era redonda, pero gradualmente alteraba a súa forma e tamaño, pasando polas fases da Lúa. Isto era unha proba contundente a favor do modelo heliocéntrico.
- As Manchas Solares: Son interpretadas por Galileo como a mesma superficie do Sol. O feito de que nunhas etapas se deixaban ver e noutras non evidenciaba que era efecto da rotación dese Sol, contradicindo a perfección e inmutabilidade solar aristotélica.
A Nova Visión do Universo de Galileo
- Substitúese o motor inmóbil de Aristóteles polo Sol como causa motora dos movementos planetarios.
- Superación do sistema tradicional xeocéntrico (a Terra ocupa o centro do universo e permanece inmóbil nel, mentres que todos os corpos celestes xiran ao seu arredor e ademais os planetas orbitan con movementos propios arredor do centro).
- Os planetas xiran en círculos que teñen ao Sol como centro.
- Ademais, Galileo sentencia que non hai xeito de saber se o Sol é o centro absoluto do universo, mostrando unha cautela metodolóxica.