Filosofía de Platón e Aristóteles: Alma, Estado e Coñecemento

A Alma Tripartita e as Virtudes Éticas

A alma é como unha entidade *dinámica* que integra tres partes: *sabedoría*, fortaleza e temperanza. Finalmente, se cada parte fai con virtude o que lle é adecuado, hai *harmonía* na alma. Este equilibrio entre as partes da alma é o *que Platón* chama *xustiza*.

O Dualismo: Alma e Corpo

A *concepción platónica* do ser humano pode resumirse afirmando que este é a *súa* alma. A alma *está* unida accidental e incomodamente ao corpo. Alma e corpo conviven como un *cabaleiro e o seu cabalo*. Esta é unha *visión* dualista, na cal a alma é altamente valorada e o corpo é infravalorado. Son *dúas* entidades totalmente distinguibles e desiguais. O corpo é *físico*, mortal e imperfecto; a alma é inmortal e perfecta. É este dualismo e a nobre orixe da alma *o que* fai posible o coñecemento das ideas. As ideas abstractas ou inmateriais son alcanzables porque a alma forma parte *dese* mundo perfecto do que foi expulsada temporalmente.

A Vinculación da Alma á Cidade

O Estado Utópico de Platón

*Platón* deseña un estado que *debería* ser exemplo de todos os estados *históricos*. *Constitúe* a sociedade ideal e o modelo que se debe seguir para conseguir o ben e a xustiza da sociedade, e a felicidade dos seus membros.

O Soño Político de Platón

O *afán* de *Platón* por *encontrar* o que fará posible unha vida xusta e feliz, *móstrao* nunha carta que lles dirixe aos parentes e amigos de Dion: a *recta filosofía*. Isto implica que para ter a capacidade de exercer o poder *político*, son necesarios unha longa *preparación* e o acceso ao coñecemento *máis* elevado.

Sociedade Estruturada en Clases Sociais

Os seres humanos non son autosuficientes. A orixe da *polis* radica na impotencia individual para satisfacer as propias necesidades. A sociedade non *é* nada *máis* que o conxunto de individuos organizados e *xerarquizados* en estamentos. *Platón* fala da conveniencia de tres estamentos sociais:

• *Produtores*
• *Gardiáns*
• Gobernantes

A natureza e o *carácter* persoal predispoñennos e fannos aptos para un determinado tipo de tarefas. Os individuos non son iguais, pero esta desigualdade baséase en criterios *máis* naturais como a capacidade *física* e a intelectual.

Relación entre Platón e Aristóteles

• *Platón* pensa que existen dous mundos: o dos obxectos sensibles e o das ideas. O das ideas é o que proporciona un coñecemento verdadeiro, o do *único* do que nos podemos fiar, mentres que o segundo *baséase* na opinión (*doxa*).
• *Aristóteles* pensa que *só* existe o mundo sensible. Este mundo *está* cheo de cousas materiais cunha forma que se encontra nelas. Pero non se *afasta* moito de *Platón*. *Tamén* pensa que as formas existen cos individuos, pero non desaparecen coa morte *destes*. Defende a existencia do *motor inmóbil*, que non pertence ao *mundo sensible* e representa ao ente *máis* real e *permanente* que existe.

Epistemoloxía

• *Platón* é racionalista: defende que todas as ideas existen na alma e que para coñecelas *só* *hai* que recordar empregando a *dialéctica*.
• *Aristóteles* é empirista e pensa que antes de *termos percepción*, o noso entendemento é unha folla en branco.

Ética

• *Platón* pensa que unha persoa que chega ao *coñecemento* da idea do ben é unha persoa sabia que *será* virtuosa, e como a xustiza é a *máxima* virtude, *tamén* *será* xusta.
• *Aristóteles* pensa que para ser feliz hai que exercitar as virtudes intelectuais e éticas, facendo uso da *razón* nas *súas* *accións* para moderar os vicios e os costumes.

Política

• Para *Platón*, a sociedade ideal é aquela na que cada estamento *cumpre* a *función* que lle corresponde á parte da alma que *posúen*.
• Para *Aristóteles*, o home é un ser social por natureza. Na natureza de todas as cousas hai unha tendencia a alcanzar a *perfección*, pero un humano por si só non pode conseguilo, por *iso* se agrupa en sociedades. O fin da sociedade de *Aristóteles* é conseguir o ben dos *cidadáns* libres, o ben dunha clase particular: os ricos.