Filosofía Moral: Relativismo, Escepticismo e a Natureza do Xuízo Ético
O Relativismo Cultural e a Ausencia de Moral Absoluta
Segundo o relativismo, cando dúas persoas de culturas diferentes manteñen discrepancias, ambas teñen razón. Como é isto posible? Porque cada postura é correcta dentro do ámbito da propia cultura.
Os termos bo e malo non posúen un significado absoluto. As normas morais virían ser como as regras dun deporte, que só teñen validez dentro dun determinado xogo. Coas normas morais ocorrería exactamente o mesmo:
- É lícito que os proxenitores escollan un marido para a súa filla?
A resposta depende da cultura desde a que esteamos falando. Sería absurdo determinar que código moral é máis correcto.
O Escepticismo: A Imposibilidade da Certeza Moral
Tamén o escepticismo considera que é imposible atopar un criterio para determinar as ideas morais que son verdadeiras. Polo tanto, de nada podemos ter certeza e o sabio debe absterse de xulgar.
No canto de dicir: «Isto é así», deberiamos dicir:
- «Isto paréceme así»
- «Poida que sexa así»
Pero, como temos que vivir en sociedade, o sabio será práctico e seguirá a opinión probable, o costume ou a lei, sabendo en todo momento que a verdade absoluta é inaccesible e que nada en si é bo ou malo.
Subxectivismo: A Moral como Opinión Persoal
Un tipo especial de relativismo, o subxectivismo, afirma que cada persoa ten os seus propios principios morais e que, polo tanto, valen só para ela. O bo e o malo serían unha cuestión de opinión persoal.
O subxectivismo pode sintetizarse na máxima do sofista Protágoras:
«O home é a medida de todas as cousas».
O Emotivismo e a Función Persuasiva da Linguaxe Moral
Unha evolución do subxectivismo é o emotivismo, que defende que os xuízos morais só expresan as emocións da persoa que os emite.
Hume e o Sentimento de Agrado
O bo, considera D. Hume, demostra un sentimento de agrado co interese xeral da sociedade. Na mesma liña, filósofos da linguaxe como L. Wittgenstein ou A. J. Ayer afirman que só podemos falar dos problemas morais en primeira persoa.
Cando xulgamos unha acción como boa ou mala, nunca nos referimos ao mundo, referímonos á nosa valoración del. A linguaxe moral ten unha función persuasiva:
É unha forma de exhortación para atraer o oínte ás conviccións éticas do falante, ás súas actitudes e sentimentos persoais ante determinadas situacións.