Evolución do Universo: Do Big Bang á Formación dos Planetas

Evolución do Universo e Formación Estelar

O Acendido do Universo e a Transparencia

INICIO DO UNIVERSO: Protóns e electróns interferían cos fotóns. Pero ao combinarse entre si para formar átomos, a luz puido viaxar libremente polo espazo. O universo fíxose transparente e xurdiu a radiación cósmica de fondo.

Formación de Estrelas e Galaxias

Catrocentos millóns de anos tras o Big Bang (BB), zonas do espazo lixeiramente máis densas convertéronse en centros de atracción gravitacional. Arredor deles reuniuse materia, formándose:

• Nebulosas
• Estrelas
• Planetas

Pouco despois formáronse as primeiras galaxias.

A Enerxía Escura: O Maior Misterio

Máis adiante, as galaxias empezan a viaxar a velocidades cada vez maiores. Crese que a causa disto é a enerxía escura, de natureza descoñecida, pero que actúa contra a atracción gravitatoria. Este é o maior misterio do universo.

A Orixe dos Elementos Químicos

As estrelas son fábricas de novos elementos químicos:

• Estrelas maiores que o Sol producen elementos como Carbono (C), Silicio (Si), Aluminio (Al) ou Ferro (Fe).
• O resto dos elementos orixínase nas explosións das supernovas.

O Nacemento do Sol

O proceso comeza cando estoupa unha supernova. A explosión xera unha nova onda de choque que se achega á nebulosa, comprímea e colapsa. No centro da nebulosa, as partículas están máis preto unhas doutras e hai máis choques entre elas, o que provoca que o centro se quente.

A partir de 10 millóns de graos, os núcleos de Hidróxeno (H) móvense a enorme velocidade e poden fusionarse, fabricando Helio (He) e liberando enerxía. Así nace o Sol.

A Formación dos Planetas

A nebulosa comprímese, colápsase e transfórmase nun disco. O disco está máis quente no centro porque alí hai máis partículas (máis choques xeran máis calor). Os elementos máis lixeiros emigran cara á parte exterior, máis fría.

En cada zona do disco comeza a “crecer” un planeta, atraendo a materia próxima. Os planetas exteriores formáronse primeiro e teñen máis masa porque se constitúen cos elementos máis abundantes da nebulosa.

Nas zonas internas do disco fórmanse corpos pequenos (planetesimais, cun diámetro aproximado de 1 km) que chocan e dan orixe a planetas. Os choques dos planetesimais fundiron o exterior destes protoplanetas e xeráronse océanos de magma de ata 1000 km de profundidade.

Satélites e a Lúa

Co material sobrante da construción dos planetas formáronse os 166 satélites coñecidos, excepto a Lúa, que é un caso particular.