A Ética Kantiana: Tipos de Accións, Postulados e Imperativos

A Ética Kantiana: Fundamentos e Conceptos Clave

Tipos de Accións Segundo Kant

Kant diferencia tres tipos de accións:

• Inmorais: Contrarias ao deber.
• Conformes ao deber: Legais, pero non morais.
• Por deber: As únicas accións morais.

Kant vai rexeitar as éticas consecuencialistas, xa que son interesadas, pois para el o importante é a actitude da acción. Kant establece que non había cousas boas en si mesmas, só a vontade se pode considerar como algo bo.

O Imperativo Categórico: O Fin Lexítimo

Kant establece un último fin lexítimo, expresado no imperativo categórico da humanidade:

"Obra de tal xeito que uses a humanidade, tanto na túa persoa como na persoa de calquera outro, sempre como un fin e nunca como un medio."

Os Postulados da Razón Práctica

Os postulados da razón práctica son principios que non se poden demostrar teoricamente, pero son necesarios para a moralidade:

• Liberdade: Non podemos demostrar a nosa liberdade, pero só cabe responsabilidade se hai liberdade.
• Inmortalidade da alma: O ser humano aspira á perfección, pero esta precisa un tempo infinito, de aí a inmortalidade da alma.
• Existencia de Deus: Só é posible a inmortalidade se existe Deus.

Tipos de Éticas: Material e Formal

Ética Material

As éticas materiais parten de que existen cousas boas e establecen normas. Segundo Kant, trátase de éticas empíricas (a posteriori), o que implicaría que non son necesarias nin universais. Un exemplo de ética empírica é o hedonismo.

A razón práctica formula imperativos. Aos das éticas materiais, Kant chámaos imperativos hipotéticos, que son condicionais (só obrigan no suposto de que ti admitas esa condición).

A última característica das éticas materiais sería que son heteroxéneas: a norma non procede da razón, senón dunha instancia allea a esta (por exemplo, os mandamentos).

Ética Formal (Kant)

A ética formal de Kant é a priori e é unha ética vacía de contido; non establece ningún fin, só nos di como temos que actuar, é dicir, só se refire ao deber, polo que só toma en consideración a forma.

Kant busca unha ética que cumpra as características de necesidade e universalidade. Impón o imperativo categórico:

"Obra segundo unha máxima tal que poidamos querer ao mesmo tempo que se torne en lei universal."

Máis que unha norma, é un procedemento para establecer normas, e o criterio sería a universalización.

A última característica é a autonomía: actúase sen ningunha condición, só con respecto á lei, lei que se dá a un mesmo. Actuar por respecto á lei é actuar por deber.