Darwinismo Social e Sociobioloxía: Unha ollada crítica

Darwinismo Social e Sociobioloxía

A bioloxía como fundamento das ideas sociais

Arredor das ideas centrais da teoría da evolución foise fraguando todo un pensamento social. A bioloxía podía proporcionar un fundamento científico ás ideas sociais. Estas correntes de pensamento foron denominadas darwinismo social ou tamén sociobioloxía. Son o exemplo máis extremo do que hoxe se chama biopolítica: a identidade da bioloxía e as ciencias médicas coa política.

O darwinismo social e a xustificación da segregación

A teoría da evolución foi utilizada polo darwinismo social para fundamentar a segregación e o racismo de forma científica. H. Spencer identifica a loita pola existencia e a supervivencia dos máis axeitados cunha loita entre os individuos na que se seleccionan aqueles que son capaces de eliminar os máis débiles. Con isto xustifica o predominio social duns humanos sobre outros, o predominio colonial duns países sobre outros e a superioridade dunhas razas sobre outras. A loita entre as clases sociais, razas e nacións é a forma que a selección natural adquire na especie humana e o progreso humano é unha loita despiadada, sendo o seu produto a supervivencia dos economicamente máis poderosos, os máis aptos.

A euxenesia e a manipulación xenética

Estas ideas tamén serviron de base á chamada euxenesia, que consiste na aplicación do estudo da herdanza ao perfeccionamento das calidades da especie humana. Despois da Segunda Guerra Mundial, os euxenecistas foron criticados polas súas inclinacións racistas, a subxectividade, os prexuízos e pola falla de rigor científico. Actualmente estas posicións volven a debaterse debido a que os recentes avances na xenética permiten a manipulación directa do xenoma humano.

A sociobioloxía e o estudo do comportamento

No ano 1975 apareceu unha nova disciplina, a sociobioloxía. Wilson elabora unha nova metodoloxía para a interpretación do comportamento dos seres vivos e a súa base biolóxica. A diferenza do darwinismo social é que substitúe o concepto de raza polo de xen. Asume que os riscos condutuais innatos son o resultado dunha longa historia de éxito reprodutor diferencial, é dicir, de selección natural. Tales riscos permitían aos seus antepasados sobrevivir e reproducirse de forma máis eficaz ca os seus competidores. Con todo, o comportamento humano ten unha compoñente social e histórica.