Ciclo de Wilson e Ambientes Sedimentarios: Guía Completa
O ciclo de Wilson
O xeólogo canadense John Wilson foi o primeiro en propoñer a existencia, ao longo da historia da Terra, de procesos cíclicos de ruptura e reunificación de supercontinentes. En honra súa, ao devandito proceso denominóuselle ciclo de Wilson.
Etapas do ciclo de Wilson
1. Formación dun domo térmico. A calor acumulada debaixo do continente provoca a dilatación dos materiais e unha curvatura.
2. Etapa de rift continental. Aparecen as grandes fracturas que adelgazan a litosfera, provocando a formación dun rego ou rift continental.
3. Etapa de mar estreito. Complétase a separación e comeza a xerarse entre ambos fragmentos nova litosfera oceánica e unha pequena dorsal.
4. Etapa de océano tipo Atlántico. Segue a separación e a extensión do novo fondo oceánico, que aumenta de xeito considerable.
5. Etapa de océano tipo Pacífico. O océano comeza a pecharse pola aparición de zonas de subdución nos seus bordos.
6. Etapa de achegamento. Case se completou o peche; ambos os continentes achéganse, con sedimentos mariños nos seus bordos.
7. Etapa de colisión continental. Os bordos de ambos continentes e os sedimentos atrapados no medio deformanse.
8. Etapa final. As masas continentais suturanse e fórmase a cordilleira de colisión continental.
Ambientes sedimentarios continentais
Fluviais. Inclúen os vales e planicies de inundación dos ríos, así como as desembocaduras dos torrentes ao pé das montañas.
Lacustres. Inclúen lagos e lagoas, e son xeralmente alimentados polas achegas dos ríos.
Glaciarios. Ocupan áreas localizadas arredor dos glaciares. As morenas son un exemplo de sedimento glaciar.
Eólicos. As dunas.
Ambientes sedimentarios de transición
Deltas. Sitúanse na desembocadura dos ríos e son zonas de grande intensidade de sedimentación.
Praias. Son acumulacións de area e grava situadas na liña de costa.
Marismas e albufeiras. Son lagoas costeiras que están total ou parcialmente separadas do mar por barreiras ou arrecifes.
Ambientes sedimentarios mariños
Arrecifes. Son construcións de organismos coloniais que se forman en augas superficiais limpas e ben osixenadas.
Plataforma continental. Chega ata unha profundidade de 180 m.
Talude e glacis profundo. Sitúase a continuación da plataforma.
Fondo abisal. Constituído polos fondos oceánicos profundos.
As rochas como recurso
Combustibles. Os carbóns e o petróleo tamén se denominan combustibles fósiles e constitúen, con moita diferenza, a principal fonte de enerxía. Pero deles non só se obteñen combustibles, como a gasolina ou o butano, senón unha extensa gama de produtos, como o plástico.
Rochas ornamentais. Calquera rocha que poida ser cortada ou pulida.
Rochas de construción. Inclúense as rochas que se utilizan sen labrar, tal como saen da canteira.
Aglomerantes. Como o cemento e o xeso.
Outros materiais de construción. Tellas e ladrillos.
Fertilizantes. As rochas fosfatadas.
Depósitos minerais
Un depósito mineral é unha concentración anormalmente alta dun ou máis minerais na que a súa explotación resulta economicamente rendible. Os minerais explotados son os mena e os de interese económico son os de ganga.
En función do seu uso clasifícanse en:
- Minerais industriais. Non se utilizan para a obtención de metais, como o cuarzo.
- Minerais metálicos. Da magnetita extráese o ferro.
- Xemas. Ou pedras preciosas, aqueles minerais con dureza superior a 8 na escala de Mohs.