Aristóteles: Filosofía Política, Ética e a Busca da Felicidade

O Ser Humano: Animal Racional e Político

Que o ser humano é un animal racional significa que non só ten a razón, senón tamén a palabra, e sen a palabra non é posible a vida en comunidade.

Política Aristotélica: Comunidade e Ben Supremo

Na primeira frase do texto, Aristóteles di que “toda comunidade está constituída para algún ben”, e para el o ben supremo é a felicidade, que consiste na práctica da virtude; porén, para iso fan falta certas condicións materiais (saúde, longa vida, bens, etc.).

A Virtude como Termo Medio

A virtude é unha disposición voluntaria adquirida (xusto é o que realiza moitos actos de xustiza), como ben exemplifica o dito popular: “Unha andoriña non fai o verán”. Consiste nun termo medio en relación con nós mesmos, definida pola razón e de conformidade coa conduta dun home consciente. Ocupa o xusto termo medio entre dous extremos malos: un por exceso e outro por defecto. A virtude é unha disposición que presupón unha deliberación voluntaria; eliximos libremente fronte á paixón. Aristóteles propuña seguir o modelo dun home prudente: obrar como o faría el, seguindo a razón e tendo en conta as diversas circunstancias da acción.

Eudemonismo e a Felicidade

Aristóteles fai unha interpretación teleolóxica da natureza humana. O ser humano, como todo ser natural, obra por fins, e neste caso o ben supremo é a felicidade, que é autosuficiente. Esta teoría recibe o nome de eudemonismo. Como explica Aristóteles no texto, a felicidade identifícase coa vida teorética, coa actividade intelectual, a diferenza do hedonismo de Epicuro, que non identifica a felicidade co pracer. Polas condicións necesarias para acadar a felicidade, quedan excluídos os escravos e os que fan traballos manuais e domésticos, que están ligados á necesidade de supervivencia. A liberdade e a vida dedicada ao ocio eran privilexio dunha minoría.

Tipos de Virtudes Aristotélicas

Como o ser humano é ao mesmo tempo racional e irracional, Aristóteles distingue dous tipos de virtudes: as dianoéticas ou intelectuais e as éticas.

As primeiras, as virtudes dianoéticas, relaciónanse coa vida teorética e son:

• A técnica
• A prudencia
• A ciencia
• A intuición
• A sabedoría teórica

Con isto, Aristóteles nega a confusión socrática entre prudencia e técnica e a redución platónica do saber práctico ao saber teórico.